زیر کمان ابرویت خم شده پشتم صنما

احمد قابل

 سروده ای تقدیم به هاله و عزت سحابی عزیز که از بند زندان اوین و زندان ایران پرکشیدند.

 

این سروده ام در اوین را به هاله و عزت سحابی عزیز تقدیم می کنم که از بند زندان اوین و زندان ایران پرکشیدند و رهای رها، به معشوق خود رسیدند. شاید وصف الحال غمزدگان خانواده ی بزرگ و عزیز سحابی و دوستان آن راه و روش و منش انسانی و اخلاقی باشد. راهشان پایدار و پر رهرو باد و نام شان جاودان. پاینده ایران

 

زير كمان ابــــرويت خَم شده پشتــــم صــــــنما

همچو خَمي كه ملتزم گشتـه به دسته ي عصا

 

از ره مهر اگـــــــر كني يك نگهــي به خسته ات

بار دگر قامت او ســـر بـــــكشد سوي سَــــــما

 

گر كه عنايت نكني مي شكنـــــد سرو قــــدش

چون بــــرسد به قاب قوسين دو مژگان شــــما

 

از كرمـــــت نمي شود كم اگـــــــرش مدد كني

تا بـــسلامت گــــذرد ، وا رهـــــــد از رنج و بـــلا

 

آبي موّاج دو چشمـــــــــان تو او را بـــــــــكِشد

هر دم و هر لحظه به گـــــرداب نگاهـــــت ز وفا

 

نَك كه به چشمان تو بنشسته من آسوده شدم

خواه بـــــگو فــقد هلك يا كه بـــــــگو فـــقد نجا

 

گر كه مـــــرا ماهي درياي نگاهـــــت بـــــخورد

ايمنـــــم آنجـــــا ، بــــشوم يونس در حال دعــا

 

من شده ام مِلك شمـــــا گر بــــبري يا نــــبري

زانكه « اســـير » تو شدم مفــتَخرم در همه جا

 

30/1/1381 غروب جمعه

 

*نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.