قاچاق انسان در افغانستان

قاچاقچیان انسان در کابل، تلاش مي کنند تا قبل از خروج نیروهاي ناتو در سال 2014، از کساني که درپي زندگي راحت در اروپا هستند، درآمد کسب کنند. آن ها به اندازه حقوق یک سال  مردم عادي، در حدود 13 هزار دلار، مي پردازند تا این شانس را داشته باشند که بتوانند مسیر هاي طولاني را زیر کامیون، انبار کشتي ها یا از میان کوهستان عبور کنند و به زندگي بهتر برسند. در بازار ارز شهزاده که بین قدیمي ترین مسجد کابل و رودخانه آلوده این شهر قرار دارد، واسطه ها درمیان فروشندگان ارز آخرین نرخ قاچاق انسان را فریاد مي زنند و دسته هاي پول را تکان مي دهند.

 شمیم اسیر، 20 ساله، اهل لوگار در جنوب کابل براي گرفتن ویزاي ترکیه به اینجا آمده است که می گوید سه ماه پیش پول آن را داده ، اما هنوز آماده نشده است. او مي گوید:« من مي خواهم براي رسیدن به یک زندگي بهتر کشورم را ترک کنم، زندگي در لوگار وحشتناک است. امنیت روز به روز بدتر مي شود.» تمام صورت جوانش پر از چین و چروک است. او در ادامه مي گوید:« در لوگار اگر براي دولت کار کني که طالبان دستگیرت مي کند و تو را مي کشد. اگر براي طالبان کار کني هم یا کتک مي خوري یا کشته مي شوي.» او مي گوید یکي از دوستانش به دلیل اینکه براي دولت کار مي کرد توسط طالبان تا سر حد مرگ کتک خورد. شمیم هم جزو همان هزاران افغاني است که مي خواهند قبل از رفتن سربازان خارجي کشور را ترک کنند.

 در حال حاضر نیرو هاي خارجي در افغانستان 140 هزار نفر مي رسد و همه نیروهاي ناتو تا آخر سال 2014 افغانستان را ترک مي کنند عملیات انتحاري، هر سال جان صدها نفر را مي گیرد اما افغان ها نگران این هستند که با رفتن سربازان خارجي وضع از این هم بدتر بشود یا حتي جنگ داخلي آغاز گردد. آژانس پناهندگان سازمان ملل، مي گوید که بیش از سه میلیون پناهنده افغاني در 75 کشور وجود دارند. از هر ده پناهنده سه نفرشان افغاني هستند که حتي قبل از سقوط طالبان در سال 2001، کشورشان را ترک کرده اند.

یکي از قاچاقچیان انسان در بازار ارز مي گوید:« اگر کسي بخواهد به ترکیه برود، باید 4هزار دلار بدهد اما براي رفتن به اروپا از طریق اوکراین و روسیه باید 13 هزار دلار بدهد.» او مي گوید:« امسال تعداد پناهجویان افزایش پیدا کرده است. اکثر کساني که به این بازار مي آیند، بسیار جوان و حدودا بیست ساله هستند.» او مي گوید که یک لیست انتظار دو هزار نفره وجود دارد از کساني که مي خواهند راه خطرناک فرار را طي کنند. او مي گوید:« اگر پول کمتري بدهند، از طریق نیمروز، شهر مرزي در غرب افغانستان، با اتوبوس به ایران مي روند و از آنجا بصورت قاچاقي به ترکیه، یونان، فرانسه یا آلمان مي روند. سفر به اروپا ممکن است ماه ها و حتي یک سال طول بکشد، بسیاري هرگز به مقصد نمي رسند و در میان راه دستگیر مي شوند و بازگردانده مي شوند یا از پاي در مي آیند.» برخي از آنان هفته ها در کوهستان هاي پر پیچ و خم ایران به سمت ترکیه پیاده مي روند تا بتوانند به اروپا برسند یا از طریق دریا به یونان و ایتالیان بروند. در ماه ژانویه، یک کشتي که حامل 260 نفر پناهجو که اکثرشان افغاني بودند و قصد داشتند به ایتالیا بروند، در جزیره کورفو در یونان غرق شد و بیست نفر کشته شدند. با وجود همه خطراتي که جوانان افغان را تهدید مي کند، آنها همچنان براي خروج از کشور بی تابي مي کنند. حمیدالله، 29 ساله اخیرا به ترکیه رفته است اما توسط پلیس دستگیر شده و قبل از اینکه به افغانستان باز گردانده شود، یک ماه در زندان ترکیه بوده است. او مي گوید هفته ها طول کشیده است که او نیمي از راه را پیاده طي کند و براي استراحت در کانتینر هاي بین راه متوقف مي شده. او مي گوید:« اگر پلیس افرادي مثل من را مي دید، به آنها شلیک مي کرد و آنها را مي کشت.» او مي گوید در میان راه با اجساد پناهجویان برخوردم که در بیابان رها شده بودند. من براي رسیدن به آنجا ده هزار دلار پول خرج کردم. حالا هم مي خواهم پول قرض کنم و دوباره برگردم.» پاکستان امروز، 25 نوامبر