حصر هدفمند رهبران جنبش سبز

مجتبی. ن

 بسیاری صحبت‌های اخیر وزیر اطلاعات را ناشیانه، سر در گم و تکراری توصیف کردند، و فلسفهٔ به راه انداختن این همه هیاهو را را زیر سوال بردند. در این بین برخی‌ واکنشها برای من بیشتر قابل تامل بود، آنجا که عده‌ای با بی‌ طاقتی خاصی‌ از اینکه چرا وزیر حرف آخر را نمزند و "خیال آنها را راحت" نمیکند، گلایه داشتند! 

آنچه در روز ۵ اسفند در ایران شاهد آن بودیم به نظرم چیزی شبیه به آغاز یک سناریوی تجربه شده توسط حکومت است و آن سناریوی اعلام آغاز طرح هدفمندی یارانه‌ها است، حکومت در این رابطه از طرفی‌ با دامن زدن به فضای شایعه، جامعه را در انتظار هر روزه برای آغاز این طرح قرار داد، و از سوی دیگر با ایجاد جو رعب و وحشت و با تهدیدهای گوناگون هزینه هرگونه اعتراض را در اذهان مردم به شدت بالا برد، با اجرای این سناریو از طرفی‌ جامعه بیش از پیش نگران عواقب اجرای این طرح و روز آغازین آن بود، و از طرفی‌ به واسطه حجم زیاد شایعه‌ها و صحبت‌های متفاوت مسئولین هر روز چشم به راه بود که با هر سخنرانی‌ خبر آغاز این طرح را بشنود، پس از مدتی‌ کار به جایی‌ رسید که عده‌ای گله میکردند که چرا آغاز طرح را اعلام نمیکنند و "خیال ما را راحت" نمیکنند، اینگونه بود که به حتی به اعتراف جنتی جامعه بیش از "حد انتظار" برای آغاز این طرح آماده شد و زمانی‌ که آغاز این طرح رسما اعلام شد، فقط مردمانی "نفسی راحت"کشیدند که "خدا را شکر، بلای مد نظر که مدتهاست منتظرش هستیم! نازل شد!!!!"

از این منظر بعید نیست که منظور حاکمیت از اجرای شو‌های خیابانی نظیر ۵ اسفند، آماده سازی افکار عمومی‌ برای روزی است که بالاخره قرار است خیال خیلی‌‌ها راحت شود و دیگر هیچ! نه واکنشی و نه اعتراضی.

به نظر من قبل از هر چیز باید پذیرفت که موسوی و کروبی بازداشت شده اند و حصر خانگی همانگونه که بسیاری گفته اند، واژه ابدأعی آقایان است که هیچ معنای حقوقی ندارد و در واقع همان زندانی کردن است، البته با هزینه‌ای کمتر برای حاکمیت، چیزی که به خصوص در مورد مرحوم آیت الله منتظری به کار برده شد و متاسفانه با غفلت نخبگان و مردم تا حدودی نتیجه مطلوب برای حاکمیت در پی‌ داشت.

از اینرو پیش از آنکه نقشه ترکیبی‌ حکومت که آنرا "حصر هدفمند" مینامم، با موفقیت اجرا شود، باید سکوت را شکست، ابتکار عمل را به دست گرفت و اقدامی در خور برای رها سازی رهبران و دیگر آزادگان دربند جنبش انجام داد. به نظر من اینکه تنها به انتظار کنش‌های حکومت بنشینیم، تا پس از آن تصمیم به انجام واکنش‌های متقابل بگیریم،بیش از حد ما را در موضع دفاعی قرار می‌دهد و جنبش را صرفاً درگیر بازیهأیی می‌کند که دیگران برای ما طراحی کرده اند.