نمایش قدرت شبکه های اجتماعی در غیاب سرآمدان جنبش

احسان سلطانی

آماده باش شبانه روزی در پادگانی به این وسعت، به نارضایتی نیروها دامن خواهد زد

یکم اسفند نمایش قدرت شبکه های اجتماعی در غیاب سرآمدان جنبش سبز بود. همانطور که پیش بینی می شد پس از روز 25 بهمن ،حاکمیت برای پیشگیری از بروز اتفاقات مشابه آنچه که در بیست و پنجم روی داد و کنترل اوضاع به اتخاذ موضع کنش و زدن ضربه اول با این تصور که اگر جنبش را به موضع دفاع ببرد می تواند اوضاع را تحت کنترل خود قرار دهد. نگارنده در مقاله ای جداگانه به تشریح چرایی اتخاذ این موضع از سوی نهاد های امنیتی پرداخت .

دستگاه های امنیتی با بکارگیری تمام توان خود از پروژه های تبلیغاتی مکمل گرفته تا سازماندهی اراذل و اوباش تحت عنوان حامیان نظام،شهید دزدی و حصر خانگی سران جنبش باز هم نتوانستند حضور مردم را در خیابان کنترل نمایند.جنبش سبز اولین حضور خیابانی خود را در غیاب شاخصان خود و در حمایت از آنان تجربه کرد ، اینبار نه با فراخوان رهبران جنبش خود ، بلکه از صفر تا صد این حضور خیابانی توسط شبکه های اجتماعی بدون هیچگونه راهبری برنامه ریزی و اجرایی شد. مردم خودشان برنامه ریزی کردند خودشان رسانه شدند و خودشان حاکمیتی اینچنین پرمدعا را به وحشت انداخته و به تکاپو برای کنترل و سرکوب اعتراضشان واداشتند که به گواه معتبر ترین رسانه های دنیا ، حاکمیت برای جلوگیری از تجمع مردم و کنترل اوضاع ، تهران و برخی شهرهای بزرگ چون مشهد ،اصفهان و شیراز را تبدیل به پادگانی بزرگ کرده بود که هر جایش را می نگریستیم به راحتی نیروهای تا بن دندان مسلح با لباس نظامی را میتوانستیم مشاهده کنیم (صرف نظر از لباس شخصی ها)، به واقع شبکه های اجتماعی جنبش سبز در روز یکم اسفند پویایی و قدرت خود را در غیاب رهبران جنبش سبز به رخ حاکمیت کشیدند.

حاکمیت تصور کرد که با محاصره سرآمدان جنبش و تحت فشار قرار دادن آنان می تواند این جنبش را عقیم کرده و از ادامه حرکت بازدارد اما تصمیم شبکه های اجتماعی و برنامه ریزی آنها برای حضور در خیابان به مناسبت هفتم شهدای سبز 25 بهمن و حمایت از آقایان موسوی و کروبی ، به حاکمیت نشان داد که بدون حضور شاخصان جنبش نیز عزم مردم برای رسیدن به خواست هایشان که همان پائین کشیدن دیکتاتور است غیر قابل بازگشت می باشد و مردم از این راه رفته باز نخواهند گشت.

بدون تردید تقویت شبکه های اجتماعی در غیاب آقایان موسوی و کروبی از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است ، پس از گذشت حدود 6 روز از حصر خانگی و بیخبری از مهندس موسوی و زهرا رهنورد و همینطور شیخ مهدی کروبی، اعلام فراخوان از سوی شبکه های اجتماعی به منظور حضور اعتراضی در میادین شهرها در روز یکم اسفند و متعاقب آن حضور پر رنگ نیروهای نظامی در خیابان ها نشان از هراس و وحشت آنان از خروش مجدد مردم مشابه آنچه در 25 بهمن اتفاق افتاد داشت. اما این سوال اساسی مطرح خواهد شد که تا کی می توانند اینچنین خیابان ها را زیر پوتین های خود حفظ کنند؟

گشت های اطلاعاتی و گشت های آشکار شبانه روزی از ترس اینکه مبادا فردی اقدام به توزیع آگاهی نامه یا شعارنویسی نماید و آماده باش مکرر نیروهای نظامی و امنیتی چند روز قبل از هر فراخوانی و حضور هر روزه آنان برای مقابله با بحران و کنترل حوادث احتمالی هر نیرویی را در هر جای دنیا خسته و درمانده خواهد کرد.

از طرفی هر فراخوانی که از سوی شبکه های اجتماعی جنبش سبز منتشر می شود به مثابه یک مانور قدرت به انسجام بیش از پیش مردم منجر خواهد شد و از آنجایی که هر روز کیفیت اطلاع رسانی ها و آگاه سازی ها بهتر از دفعات قبل می گردد به پیوستن دیگر مردم ناراضی به این بدنه کمک شایانی خواهد نمود.

از سوی دیگر باید به این واقعیت مهم توجه داشته باشیم که نیروهای نظامی و انتظامی خود بخشی از مردم هستند ، کیست که نمی داند نیروهای میانی و پائینی این نهادها نیز کمرشان زیر بار این مشکلات اقتصادی و گرانی ها و بسیاری نارسایی های فرهنگی خم نشده است؟ کیست که نمی داند این قشر(نیروهای نظامی و انتظامی) با حقوق های بسیار پائین و مشکلات فراوانی که هر روزه با آن دست و پنجه نرم می کنند یکی از آسیب پذیر ترین اقشار این جامعه هستند؟ با چشم خود بسیاری از نیروهای انتظامی را دیده ام که برای دریافت یک وام یک میلیون تومانی ماه ها در صف می مانند و آخر نیز پس از کلی دویدن دست خالی بر میگردند و با خشم و نفرت از مشکلات خود و فشار کاری که بر رویشان است صحبت می کنند.

فرماندهان نظامی و انتظامی به چند دلیل بسیار مهم نمی توانند به صورت شبانه روزی نیروهای نظامی و انتظامی را به حالت آماده باش در بیاورند،به این دلیل که ابتدا هر کدام از این آماده باش ها و حضورهای اینچنینی در خیابان هزینه های سرسام آوری را در پی خواهد داشت،دوم اینکه حضور مستمر در خیابان باعث خستگی مفرط نیروهای نظامی خواهد شد و از سوی دیگر برقراری جو نظامی-امنیتی چهره ای ملتهب به جامعه می بخشد که خود باعث تحریک معترضین خواهد گردید و حضور پیاپی نیروهای نظامی و انتظامی با آن تجهیزات دست آخر به نارضایتی نیروهایشان منجر خواهد گردید به همین منظور آماده باش ها و هوشیارباش های شبانه روزی و آمادگی همیشگی به منظور پیشگیری و کنترل اعتراضات مردمی از سوی نظام غیر ممکن است.

فراخوان های پی در پی برای حضور در خیابان ها از سوی شبکه های اجتماعی بدون تردید باعث احقاق مطالبات جنبش سبز خواهد شد و همینطور این فراخوان ها دستگاه های امنیتی را از موضع کنش به موضع واکنش و دفاع خواهد برد و دست آخر باعث خستگی مفرط و ریزش آنان خواهد شد.